دوستت دارم » جمله ای با نیروی عظیم که عمق جان انسان را در بر می گیرد. گفتن همین جمله کوتاه نشانی از اوج حیات فکری و روحی انسان است. آن زمان که او نیاز به بالاترین ابراز احساس دارد همین جمله کوتاه است که او را از هزاران در گیری فکری رها می کند. باور کردنی نیست که با گفتن همین جمله ناگهان عین احساسات واقعی برای شخص مقابل بیان می شود. او نیز احساس می کند که روحی وجود او را با کلامی لمس کرده.

« دوستت دارم » واژه ای است که انسان احساس همان زمانش را به خالصانه ترین و پاک ترین شکل ممکن ابراز می کند. گفتن اینکه او احساسش را بیان می کند درست نیست. بیان کردن و ابراز کردن دو عمل متفاوت هستند. زندگی در سادگی است و ابراز دوستی به ساده ترین شکل زیباترین آن است. سرودن شعری بلند برای ابراز دوستی چیزی نیست جز بیان بلند آن که خستگی را برای او به دنبال دارد. آن چرا که ابراز دوست داشتن در عمیق ترین شکل و زیباترین نوع آن نشان می دهد همین جمله کوتاه است. « دوستت دارم » مانعی است برای تنفر روح.
اما عشق ، واژه ای روحانی که مکانش در بطن ناخودآگاه انسان است. جایی که خود انسان نمی بیند و این دیگرانند که جلوه‌ی عاشق شدن را می بینند. شاید به همین دلیل است که بسیاری می گویند عشق وجود ندارد. عشق هیچ دو آدمی مانند هم نیست. عشق آدمیان منحصر به خودشان است.عشق یک جوشش است که انسان نمی تواند آغازش را کنترل کند. بر خلاف « دوستت دارم » بیان آن هم نا ممکن است.ابراز عشق با بیان امکان پذیر نیست. چرا که عشق در چهارچوب های روحی و جسمی قرار ندارد که بتوان به آن شکل داد و نشانش داد. عشق را میان واژه ها نمی توان جست ، شاید به همین دلیل است که خود واژه عشق از زمخت ترین حروف ساخته شده!

سادگی « دوستت دارم » در هیچ جمله ای نیست. اما شجاعت بیان و ابراز آن هم در هیچ احساسی نیست. ابراز عشق آسان نیست چون در ناخودآگاه انسان است و او به دست خود آن را ابراز نمی کند. بلکه عشق خودش می جوشد و در رفتار و چهره و بیان زندگی انسان نمودار می شود. اما « دوستت دارم » جمله ای است که آدمی با اراده خودش حس دوست داشتن را خالصانه در وجود روح مقابلش نشان می دهد و همین خود آگاهی و ارادی بودن است که زیبایی دوست داشتن را مقابل عشق نشان می دهد.

امیدوارم با گفتن دوستت دارم همیشه عاشق بمونید...

به خدا دوستت دارم...

   دوستت دارم

   سلام

لطفا نظر خودتون رو راجع به این وب بگین ممنون

حامی

کوله بارم را بده

که من با تو همسفر نخواهم بود ای زندگی

تو همسفر خوبی نیستی

نه نجابتی در چشمانت دیدم

نه مردانگی در کردارت

میخواهم همینجا بمانم

کنار همین چاه کم آبی که یافته ام

شاید کم آب باشد

اما از سر من ناشکر هم زیاد است

برو

منو با خودم با وجودم با افکارم تنها بگذار

برو منو با بدبختیها یی که از تو نصیبم شده تنها بگذار

دیگر تحمل بوی مشام آزارت را ندارم

برو که کمرم تحمل بارهای تو ساخته را ندارد

برو که نامحرم از تو بر دیدن اشکهایم نیست

برو تا خرد شدن غرورم را نبینی

برو که هیچگاه با تو همدل نبودم

برو در کنار آنها که تو را میپرستند

و از تو بتی ساخته اند

تا خدا را انکار کنند

از من چه میخواهی

روح من

از آن خود من است

برو که افکارم دیگر تحمل نوشتن را هم ندارد

برو ای زندگی

1. هيچكس در دنيا آفريده نشده تا تورو خوشبخت كنه اما خوشبختي آفريده شده كه اونو با ديگران تقسيم كني.
2. سعي نكن كسي رو كه دوست داري به چنگ بياري، سعي كن كسي رو كه در دست داري دوست داشته باشي.
3. وقتي كسي با نگاهش ميگه دوستت داره، اصرار نكن كه اين جمله رو از زبونش بيرون بكشي.
4. براي زندگي وقت چنداني وجود نداره، يك ثانيه عشق چندين سال نفرت رو به خاك مي‌زنه.
5. بزار دلت براي معشوقه‌ات حرف بزنه، از عقلت براي رفع و رجوع امور روزمره استفاده كن.
6. اگر معشوقه‌ات از تو عصباني بشه و بد و بيراه ازش بشنوي، بدون كه اون فقط براي لحظه‌اي كوتاه فراموش كرده كه عاشق توست.
7. عشق واقعي عشقيست كه در اون سكس در مرحله آخر قرار گرفته باشه.
8. براي جلب توجه كسي كه دوستش داري دلقك‌بازي در نيار فقط تاثيرگذار باش. در اين صورت همه چيز بطور معجزه‌آسايي درست ميشه.
9. زندگي يه موسيقيه. سعي كن در همه جاي اين ملودي، هر چقدر كم و ناچيز شنيده بشي.
10. گفتن دوستت دارم رو فراموش نكن، حتي وقتي كه جلوي چشمت بهت خيانت ميشه.

شبی عطر یاد تو در کوچه پیچید

من از شعر پیراهنی بر تنم بود

به دستم چراغ دلم را گرفتم

و در کوچه عطر عبور تو پر بود

و در کوچه باران چه یکریز و سرشار

گرفتم به سر چتر باران

کسی در نگاهم نفس زد

   مکان: گورستان، سر قبر من. زمان: نامعلوم

اولی: آخرش اینم مرد.

دومی: {بی تفاوت} خوب که چی؟ همه می میرن. اونم یکی مثل همه.

اولی: آخه حیف بود.

دومی: {بازم بی تفاوت} چرا؟ اونم مثل بقیه.

اولی: آخه مهربون بود.

دومی: منظورت اینه که احمق بود؟

اولی: سر قبرش اینجوری حرف نزن. آدم خوبی بود.

دومی: از کجا می دونی؟ همه اونایی که فکر می کنی بهترن دروغگو ترن.

.......

اولی: می خوام برم شرکت، تو هم می یای برسونمت؟

دومی: نه بابا. این لعنتی {اشاره به من تو قبر} روزمو حروم کرد.

من: {بی صدا، فلج، از تو خاک، با فریاد} از همتون بدم می یاد. بخصوص تو اولی. می خوام بخوابم. برین گم شین. می خوام همتون بمیرین. برین...

............ ......... ......... ......... ......... ......... ...

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟ گفت آغازش سراسر بندگيست گفتمش پايان آن را هم بگو گفت پايانش همه شرمندگيست گفتمش درماندردم را بگو گفت درماني ندارد، بي دواست گفتمش يک اندکي تسکين آن گفت تسکينش همه سوز و فناست

عجب صبري خدا دارد ؟!

عجب صبري خدا دارد ؟!

عجب صبري خدا دارد .

                              اگر من جاي او بودم .                             

   همان يك لحظه اول ،

  كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان

        جهان را با همه زيبايي و زشتي بروي يكدگر ويرانه مي كردم .

       عجب صبري خدا دارد . اگر من جاي او بودم .

كه در همسايه ي صدها گرسنه چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم .نخستين نعره ي

  مستانه را خاموش آندم ، بر لب پيمانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد .

اگر من جاي او بودم .

   كه مي ديد م يكي عريان و لرزان ،ديگري پوشيده از صد جامه ي رنگين زمين واسمان را

     واژگون مستانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم نه طاعت مي پذيرفتم . نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده،

     پاره پاره در كف زاهد نمايان سبحه صد دانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد .

اگر من جاي او بودم .. براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان

هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو آواره وار ويرانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد . اگر من جاي او بودم .

به عرش كبريايي با همه صبر خدايي تا كه مي ديدم عزيز نا بجايي ناز بر يك ناروا گرديده

خواري مي فروشد گردش اين چرخ را وارونه بي صبرانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد.

           اگر من جاي او باشم . همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي زشتكاريهاي

                                                        اين مخلوق را دارد .

               وگرنه من بجاي او چو بودم يك نفس كي عادلانه سازشي با جاهل فرزانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد.

عجب صبري خدا دارد .

                                           بهار

رنج هست ، مرگ هست ، اندوه جدايي هست ،

اما آرامش نيز هست ، شادي هست ، رقص هست ، خدا هست .

زندگي ، همچون رودي بزرگ ، جاودانه روان است .

زندگي همچون رودي بزرگ كه به دريا مي رود ،

دامان خدا را مي جويد .

خورشيد هنوز طلوع ميكند

فانوس  ستارگان هنوز از سقف شب آويخته است :

بهار مدام مي خرامد و دامن سبزش را بر زمين مي كشد :

امواج دريا ، آواز مي خوانند ،

بر ميخيزند و خود را در آغوش ساحل گم ميكنند .

گل ها باز مي شوند و جلوه مي كنند و مي روند .

نيستي نيست .

هستي هست .

پايان نيست.

راه هست

تولد هر كودك ، نشان آن است كه :

خدا هنوز از انسان نااميد نشده است.

رابنيندرانات تاگور

بگو چگونه اسمت را بنويسم وقتي اشك نميگذارد .

اسمت را به همراه ستاره مي نويسم

چون مرا به ياد شبهاي تار عشق مي اندازد

بگو چگونه درك كنم لحظات عاشقي را .

بگو بعد از اين چگونه تحمل كنم لحظات تنهايي را

با نوشتن تنهايي گريه ام مي گيرد .

با سكوت و تنهايي خسته مي شوم

احساس را چگونه بنويسم

كه ديگر دل خسته مي شود